Што се блокчејн Soft Fork и Hard Fork

Децентрализираната природа на јавните блокчејни како што е Биткоин значи дека учесниците на мрежата мора да можат да постигнат договор во врска со споделената состојба на блокчејнот. Целосниот консензус помеѓу учесниците во мрежата резултира со единечен блокчејн на проверени податоци за кои сите сметаат дека се точни. Ќе се појави блокчејна fork кога нема да има  консензус, што може да се случи во три сценарија:

  • Temporary fork
  • Soft Fork
  • Hard Fork

Temporary fork

Temporary forks се forks што се појавуваат кога фармачите, на крипто системи, ќе откријат блок во исто време. Ова резултира со две поделени блокчејни. Temporary forks се решаваат во proof-of-work системи, како што е Биткоин, кога фармачите избираат кој синџир ќе ги формира следните блокови. Најдолгиот блокчејн се смета за “вистински” блокчејн и ќе победи, додека пократкиот синџир ќе биде напуштен.

Soft Fork и Hard Fork

Soft Forks и Hard Forks се разликуваат од теmporary forks со тоа што тие претставуваат трајна промена во основните правила на протоколот. Причините за таквата промена може да се појават од различни причини, вклучувајќи:

  • Додавање дополнителна функционалност на мрежата во форма на надградувања
  • Менување на основно правило во протоколот, како што се зголемување на големината на мрежниот блок

Soft Forks и Hard Forks се разликуваат од temporary forks, бидејќи промените што се направени се трајни, а со тоа и бараат промени на слојот на протоколот.

Soft Fork

Soft fork е обратно компатибилен метод за надградба на блокчејн. Со други зборови, soft fork е надградба на софтверот што е наназад компатибилен со претходните верзии на софтверот. Soft Forks не бараат јазли на мрежата за да се надогради за да се одржи консензус, бидејќи сите блокови на блокчејнот со soft fork ги следат старите правила на консензус, како и новите. Сепак, блоковите произведени од јазли кои се во согласност со старите правила на консензус, ќе ги прекршат новите правила на консензус, и како резултат на тоа, најверојатно ќе бидат заостанати од надградувањето на фармачкото мнозинство. Ова е затоа што за soft fork да работи, мнозинството фармачи треба да го препознаат и спроведат новиот сет на консензуални правила. Ако ова мнозинство е достигнато, тогаш постарата мрежа ќе биде неупотреблива, со поновите блокчејни да бидат препознаени како “вистински” блокчејн.

Пример за soft fork би било имплементација на ново правило кое ја менува големината на мрежниот блок од 1MB до 500KB. Јазли кои не се надградени ќе продолжат да ги гледаат дојдовните трансакции како валидни, бидејќи овие јазли ги следат старите правила на консензус, како и новите. Сепак, фармачките јазли кои надградиле и се обиделе да ги фармаат новите блокови, ќе ги отфрлат овие блокови, бидејќи тоа не е во согласност со новиот сет на правила за консензус (блок големини од 500KB). Така, блокчејнот со блокови со големина од 1 МБ веројатно ќе бидат неупотребливи, бидејќи фармачите го спроведуваат новото консензусно правило од 500 КB.

Примери на претходни soft forks вклучуваат:

  • Bitcoin Improvement Proposal (BIP) 66: Soft Fork за валидацијата на signature на Биткоин
  • Pay to Script Hash (P2SH): Soft Fork која резултираше со multi-signature адреси на Биткоин мрежата

Hard Fork

Hard Fork е постојана дивергенција од претходната верзија на блокчејн; во мрежата се воведува нов сет на консензуални правила кои не се компатибилни со постарата мрежа. Со други зборови, hard fork може да се смета за надградба на софтвер што не е компатибилен со претходните верзии на софтверот. Сите учесници во мрежата се обврзани да ја надградат најновата верзија на софтверот со цел да продолжат да верификуваат и валидираат нови блоковни трансакции. Под hard fork, блоковите кои се потврдени од јазли кои се уште не се надградени до најновата верзија на софтверот за протокол ќе бидат неважечки. Јазли кои ја користат претходната верзија на софтверот ќе мора да го следат новиот сет на правила за консензус, за да можат нивните блокови да бидат валидни на раздвоената мрежа. Во случај на hard fork, ако се уште постои фармачка поддршка од малцинството за синџирот, тогаш два блокчејна може да продолжат да постојат истовремено.

Hard forks обично може да бидат во две поткатегории, тие можат да бидат планиранa hard fork или спорна hard fork.

Planned hard fork: Planned hard fork е едноставно надградба на протоколот кој однапред беше разјаснет од страна на девелоперите на проекти. Обично, високо ниво на консензус од страна на девелоперите на проекти и заедницата веќе би биле достигнати пред да дојде до hard fork. Примери за planned hard forks вклучуваат hard fork на Monero во јануари 2017-та година, во која беше додадена нова функција за приватност позната како Ring Confidential Transactions (RingCT).

Contentious hard fork: Овие видови на hard forks се појавуваат кога постои сериозно несогласување помеѓу различните чинители во проектот, кои може да вклучуваат: девелопери на проекти, корисници на мрежа и фармачи. Вообичаените hard forks обично се случуваат затоа што еден дел од заедницата верува дека големите промени во кодот на крипто вредноста ќе создадат супериорен блокчејн. Добро познат пример на contentious hard fork беше таа на Bitcoin Cash. Каде што дел од заедницата верува дека зголемувањето на големината на Биткоин од 1MB до 8MB би овозможило побрза обработка на трансакциите на мрежата.

Leave a comment